Dagelijkse kost in de lente

Op een van die zeldzaam zachte dagen in mei, liep ik op een ochtend door het Vondelpark in Amsterdam. Het was nog lekker vroeg, want dan is het op zijn mooist.

De sluiers ochtendnevel waren aan het scheuren en flarden zon begonnen door te breken. Vervolgens is het net of je opnieuw ontwaakt en de nachtneveldeken van je af laat smelten.

Ik slenterde helemaal door tot de Vossius, aangezien daar zowat bij het einde, wist ik staat een bankje op een open plaats en volgens mij goed in de zon. Mijn passen versnelden zich, omdat dat vooruitzicht trok mij reuze aan. Aankomend om de kromming van het pad bleef ik perplex en ietwat ontgoocheld staan.

Het bankje was bezet.

Een oudere man van naar schatting zeventig jaar zat op het bankje met aan de ene kant bij zich een bruine gleufhoed en aan de andere kant een bouquet bloemen. Het was nog vroeg op zondagmorgen en dat bankje was bezet.
clip-on zonnebril
Een windstil zonlicht speelde over zijn kale vierkante hersenpan. Hij was in het bezit van een groot hoofd, een heel groot hoofd. Een knoepert van een harses. Zijn hoedenmaat zou wel eens maat fietstas kunnen zijn. Hij zat voorover, met de ellebogen op zijn knieen.

Gedachteloos ging ik op de nog resterende vrije bankruimte plaatsnemen.

Hij draaide even zijn gezicht naar me toe en automatisch schoof zijn hand de bos bloemen dichter naar zichzelf toe. Was hij bang, dat ik er op zou gaan zitten, of dat ik ze zou wegkapen of wilde hij plaats maken, zodat ik erbij kon gaan zitten? Zijn hand bleef in ieder geval op de mooi uitzienderuikers liggen. Roze roosjes met wat Gipskruid

Hij keek mij slaperig aan en het was overduidelijk dat drank een belangrijke gabber van hem was.

"Die zijn voor m'n dochter," zei hij.

"Fijn," zei ik," rozen."

"Die woont hiero achter," Een afgebrokkelde duimnagel wees over zijn schouder waar hij bedoelde.

"Is ze jarig?" vroeg ik.

Hij keek mij aan en trok een wenkbrauw omhoog. "Wie?," vroeg hij.

"Je dochter," zei ik.

"Nee," klonk het hees en slepend," nee, die is geheel niet jarig '.

Hij zweeg en met zijn grote harses keek die weer naar de grond.

"Nee jarig is ze niet," zuchtte die.

Er was blijkbaar een probleemHij zat ergens mee, dat was zo te zien en er groeide curiositeit in mij, maar om niet brutaal over te komen besloot ik vervolgens (meer informatie) geen vragen te stellen.

"Die blomme benne nog voor 14 dagen geleden..," begon hij, "ja kijk, je denkt weleens, nou zijnne ze groot en kenne ze voor dr lui-eigen zorgen, maar nee hoor, vader mot nog regelmatig inspringen. Pa ken je de wasbak effe make, vader de deur klemt zo of Frans z'n bromfiets is defect."

Hij zweeg en staarde sip naar de kiezeltjes tussen zijn voeten.

Ik voelde, dat ik wat moest zeggen en dus zei ik:"Ja, ik heb zelf ook een....."

"Een klootzak is het en anders niet, met z'n regeringsbeleid," was hij mij voor.

Nu brandde ik wel van nieuwsgierigheid. "Politiek?" vroeg ik.

"Politiek, ja," zei hij, "politiek. Een eigen partij heb-ie opgericht, de GUA-partij. GUA.," herhaalde hij expliciet alsof het een vies woord gold.

"Met nog een zootje verschillende lapzwansen uit de buurt. GUA dat staat voor Geweld-Uit-Amsterdam. Hoe haal je 't in je paardenkop. Geweld uit Amsterdam. Nou voor veertien dagen geleden heb-ie geweten, wat het betekent. Heb-ie van mij een soejang voor z'n kanis gekregen, dat-ie twee dagen suizebolde...de hufter."

Hij ging achterover zitten tegen de rugleuning en een hemelse lach verscheen op zijn doorgroefde gezicht. Hij zette zijn bril af en plaatste daar een opzet zonnebril op. Het zonnetje werd inderdaad wat feller. Ik zette ook mijn zonnebril op.

"Kom ik voor veertien dagen geleden bij ze, want de kapstok lag van de muur, ken die drommel zelf niet vastzetten. 't Zonnetje scheen en het was zaterdag, dan ga ik vooreerst iedere keer effe neuten bij de Schep, weet je niet, van Jopie. Bij de Schep dus. Okee, ik was er een aantal over m'n taks. Kom ik bij m'n kleine meisje, tenminste dat dacht ik, staat de deur op een kier. Ik loop de kamer in en zien ik de schuifdeuren van het balkon openstaan. En wat denk je dat ik zie?? Nou?"

Ik haalde de schouders op.

"Ligt daar vreemd wijf met blote tieten op het balkon en lulletje zit ernaast met een glas bier in zijn hand. Wordt het me daar toch rood voor de ogen, omdat als je aan mijn dochter komt, dan kom je aan mij. Hij staat op en loopt zo op me af . Zegt nog Dag Paps tegen me..... Ik ben je Paps niet meer, zeg ik tegen hem en geef hem zo terstond een kneiter voor zijn harses, dat de klokken begonnen te luiden."

Met zijn rechterhand zwaaide hij de vuist weer voor zich uit, als een reprise van de daad. Zijn stem was aangezwollen tot de echte ruziestem.

Hij liet zijn hand zakken in zijn schoot en zuchtte diep.
"Staat in-ene m'n dochter achter me, geeft een gil en grijpt me bij m'n schouders en trekt me zo het halletje in, want die jongedame is sterk hoor. Dat heb ze van d'r paps. Voor ik het weet sta ik buiten en wordt de deur dichtgeslagen. Door het raampie roept ze tegen me, dat ik d'r niet meer bij haar in mag komen."

Hij haalde diep adem en blies de lucht met bolle wangen sissend weer uit.
"Heb ik een ruikertje voor d'r gekocht om het goed te maken. Ik denk wel dat ze't aanneemt. Die ken toch ook niet zonder d'r paps. Ja, op welke manier kon ik nou beseffen, dat het z'n zus was?'"

Hij stond op en zei:" Ik ga eens zien of ze al uitgeslapen zijn. Tabee makker."

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

Comments on “Dagelijkse kost in de lente”

Leave a Reply

Gravatar